To były czasy, gdy pracowałem jako pianista...
w ekskluzywnej, utrzymanej w międzynarodowym stylu restauracji...
na najwyższym piętrze w jednym z tych hoteli wieżowców...
z niesamowitym widokiem na Paryż.
To mogło zdarzyć się w Montrealu, czy Zurychu, wszędzie.
Mogli tam być tacy sami Amerykanie, Japończycy, Saudyjczycy,
z tak samo zmęczonymi od liczenia dolarów oczami.
Mogłem im zagrać cokolwiek...
Gershwina, Chopina, Arta Tatuma... i tak nie słuchali.
Chcieli jedynie, żeby było to co nie nazbyt głonego...
nadającego trochę atmosfery, wyciszonego, aksamitnego...
pasującego do wina Saint-Émilion, koktajlu krewetkowego i steku z kostką.
Więc zagrałem dla siebie.
Melodię starego Buda Powella...
starając się wyrazić ją dobrze...
ale nigdy tego nie robiłem...
bo nigdy nie zrobiłbym tego bez powodu.
Dałem sobie czas do ukończenia 30 lat na odniesienie sukcesu w życiu...
miałem 29 i pół.
Zostało mi 6 miesięcy.
Tymczasem miałem 250 franków za noc oraz posiłek...
plus tyle, ile mogłem wypić.
Byłem szczęliwy.
Jedynym problemem było to, że włanie zostałem zatrudniony...
a łajdaki odmówili wypłacenia mi zaliczki.
Nie mogłem doczekać się końca tygodnia i swojej kasy...
a także końca wieczora i swojego łóżka.
Około północy lokal zaczyna pustoszeć.
Zazwyczaj zostaje z zakochaną parą...
miłoć to maruder...
którego odprowadzam do bezpiecznego portu...
za pomocą mojej zaczarowanej klawiatury.
Kto wie, co się dzieje w głowie pianisty...
gdy jego palce spoczywają na klawiszach...
w czasie, gdy ty sączysz szampana.
Może on także jest zakochany,
albo smutny...
ponieważ jego żona czeka...
albo już dłużej nie czeka.
Ponieważ akurat go zostawiła...
albo zamierza zostawić.
/Dokąd idziesz?
Mam umówione spotkanie.
Z kim?
- Z fotografem. - Jakim fotografem?
Ciągle widujesz fotografów i nigdy żadnych zdjęć.
My wszyscy nie mamy twojego talentu.
Dziękuję.
8 lat zajęło ci odrycie, że moja muzyka była kiepska?
Dostatecznie trudno jest się umalować.
Kto mnie zatrudni z takim wyglądem?
Wiem, że moja muzyka nie jest wspaniała... I co z tego?
To może się zmienić.
Teraz nudzi ludzi. Pewnego dnia nimi wstrząnie.
Sprawy się rozwijają.
Na przykład, kiedy cię pociągałem...
a teraz nie... Co jeli jest na odwrót?
Całkowicie nieprzewidywalnie nieprzewidywalnie.
Kto wie, jaki będzie koniec między nami?
To było do przewidzenia?
Kiedy wszyscy nam zazdrocili?
A gdyby została ze mną?
Po co?
By być razem.
Nigdy nie jestemy razem.
Kiedy wracam w nocy do domu, pisz.
Gdy wstajesz rano, pię.
Kiedy się budzę wychodzisz, by spotkać się z fotografami.
Widzę tylko, jak się ubierasz.
Nigdy nie widzę, jak się rozbierasz.
Martine...
Tak.
Dostanę zapłatę pod koniec tygodnia.
Potrzebuję kieszonkowego, Remi!
Kobieta potrzebuje rzeczy: jak spódnica, buty...
inaczej traci swój blask.
Usycha!
Już cię więcej nie zatrudnią!
Więc po co się upierać?
Tym razem może się udać.
Czemu?
To tylko zbliżenia.
Czego?
Stanika.
Teraz robisz w bielinie?
Ty?
- Masz co lepszego do zaproponowania? - Nie.
- Dasz koncert? - Nie.
Więc zrobię te zdjęcia ciała... Nie chcą mojej twarzy!
Chcą młodszej!
Zostało choć trochę benzyny w samochodzie?
Wątpię.
Masz jakie pieniądze?
To wszystko?
Tak.
A ty? Co zrobisz?
- Wrzuciła dwójkę? - Tak.
Dlaczego nie zostaniesz ze mną w domu?
Samochód jest po mojej stronie. Nie ruszy.
- Mógłby pchnąć? - Akumulator padł!
Wszystko jest martwe! Chcę tylko, by pchał!
Bardzo lubię jej twarz.
Fotografowie są do dupy.
Jest zbyt dobra dla nich.
Właciwie dla mnie też.
Remi!
Cholera.
Czeć.
Mamy nie ma?
Nie.
Jest w pracy?
Tak.
Będzie póniej?
Prawdopodobnie.
Obiad w stołówce był okropny. Nie jadłam.
Dziwnie wyglądasz, wszystko w porządku?
Tak.
Przygnębiony?
Nie.
Znowu się kłócilicie?
Nie.
Dobra, mam dużo zadane.
- Nie jeste chory? - Nie.
- Naprawdę. W porządku. - A nie wygląda.
Co piszesz?
Wypracowanie.
- Trudne? - Nie.
- A o co chodzi? - Po prostu pytam.
Dlaczego nie pucisz jakiej muzyki?
Co chcesz posłuchać?
Nie wiem. Cokolwiek chcesz.
Jeden z moich dawnych przebojów?
Jeli chcesz.
- Możesz dać mi kawałek papieru. - Jaki?
Nie ważne. Byle jaki skrawek.
/Marion, moja mała Marion...
/Mam dla ciebie złe wieci.
/Ponieważ nie mam odwagi /wypowiedzieć tego głono...
/Wyrażę to pisząc.
/Mylę, że to jedyne rozwiązanie.
/Posłuchaj...
/Dowiesz się, że w życiu...
/pewne sprawy są po prostu /bardzo nieprzyjemne.
/Ale chcę by wiedziała, /że nie wolno poddać się rozpaczy.
/Nie załamuj się.
/Zawsze masz we mnie oparcie.
/Wiesz, że jestem tu z tobą...
/by ci pomóc /zmierzyć się z bólem.
/Wiesz, że jeste /moją małą dziewczynką.
/Twoja mama włanie miała wypadek...
- Marion. - Tak.
Idę do spożywczego. Lodówka jest pusta.
/- Masz pieniądze? - Nie.
/Mylisz, że się uda?
Zobaczymy.
- Marion. /- Tak.
Tam jest list dla ciebie... na stole.
Rozumiem.
Jeli to żart, to nie jest zabawny.
To nie jest żart.
Nie mam już matki?
Jest jeszcze ojciec...
Tak... jest mój ojciec...
- Och Remi, nie mogę udawać. - Ani ja.
- Remi. - Tak.
Zostanę z tobą. Nie chcę wracać do ojca.
- Tak. - Chcę zostać z tobą.
- Tak. - Obiecujesz?
Zgadzam się.
To ty? Czego chcesz?
Muszę z tobą porozmawiać.
O czym?
O różnych sprawach.
Słucham.
Chodzi o Martine.
Czego chce, pieniędzy?
Ona nie żyje.
To wszystko, co masz do powiedzenia?
To był wypadek samochodowy.
Nie wciskaj mi tych bzdur!
Mówię, że Martine nie żyje! Czy to jasne?
I mówisz mi to tak po prostu.
Jak chcesz, żebym ci to powiedział?
Powinienem to narysować?
Jak to się stało?
W wypadku...
z ciężarówką...
słaby refleks.
- Marion wie? - Tak.
Biedne dziecko.
Widzisz dokąd zaprowadził cię ten "młody talent", którym byłe?
Nawet nie potrafiłe na nią uważać.
Wiem.
Więc dlaczego mi ją ukradłe?
Co zrobimy z Marion?
Co masz na myli?
Z kim będzie mieszkała?
Cholera.
Nie pomylałem o tym.
Powiedziałbym, że jest to dosyć ważne.
To dla mnie ważne.
Wybacz mi...
Niedawno wypiłem dużo.
Wybaczam.
Może ze mną zostać, jeli ci to odpowiada.
Kto taki?
Marion.
Czemu by mi to odpowiadało?
Nie wiem. W przypadku...
gdy spędzisz z kim noc...
to ułatwi ci sprawy.
Z nikim nie sypiam. Żyję samotnie.
Ja też.
Niech tak będzie.
Nie rozumiem problemu.
Który z nas ma prawo decydować?
Cóż...
W porządku...
jeli to w ten sposób ujmujesz...
Moglibymy pomyleć o osobie najbardziej zainteresowanej...
O Marion!
Moglibymy spróbować dowiedzieć się, czego ona chce.
Nie wydaje mi się, żeby chciała zmieniać swoje życie.
Moglibymy zaczekać trochę z jej przeprowadzką.
Ma swoje zwyczaje...
swój dom...
swoją szkołę, swoich przyjaciół...
Posłuchaj mnie...
czas skończyć z tymi bzdurami.
Narobiłe wystarczających szkód. Teraz możesz zostawić nas w spokoju.
Marion to moja córka, zgadza się?
Zgadza się.
Więc zrób mi przysługę. Przygotuj jej rzeczy...
jutro ją odbiorę.
- Głodny? - Nie.
Chcesz omlet?
Nie, dziękuję, nie przełknął bym.
Wiesz, lubię to mieszkanie.
Nie chciałabym mieszkać nigdzie indziej.
Nie martw się.
Chod...
wemiemy pigułki nasenne.
Masz co do picia?
Niewiele rodzajów alkoholu.
Pernod to wszystko, co mogę zaoferować.
Więc zaoferuj.
Jak się nią zajmiesz?
O czym mylisz?
Nie wiem...
posiłki, zakupy, pranie...
Spokojnie... Będzie zorganizowane.
Masz kobietę do sprzątania?
Okazjonalnie.
Powiniene mieć kogo na co dzień.
Może. Zobaczymy...
Musisz. Nie możesz jej gotować.
Albo zabierać do klubu każdej nocy.
Nie, oczywicie, że nie.
Nie powinna tam chodzić za często.
Masz telewizor?
Tak, mam.
Uważaj...
Zwykła chodzić do łóżka wczenie.
Więc będzie chodziła spać wczenie.
Nie będziesz wiedział. Nie będzie cię w domu.
Wiesz, że każdy ma swoje własne sprawy. Dobra?
Posłuchaj, Marion...
musisz być rozsądna.
Widzę, że na nikogo nie mogę liczyć.
Dobra. W porządku. Chodmy...
Charlie...
w małej niebieskiej walizce...
jest jej historia choroby.
Przeczytaj recepty.
Ma brać tabletki oraz zbliża się szczepienie na polio.
Na szczęcie jestem w dobrej formie.
Spędza swoje popołudnia w tym sklepie...
czyta gazety, komiksy, cokolwiek...
dopóki nie zamkniemy.
Odpucił sobie całkowicie.
Nawet nie rozgląda się za pracą.
Od czasu do czasu, nie za często...
wsuwam mu trochę pieniędzy, gdy wychodzi.
Dlaczego nie dostałem od niej wiadomoć?
Minął już prawie tydzień!
Wychowywałem ją 8 lat, nie będę za nią ganiał!
Wieczorami jadał z nami kolacje.
Staralimy się go pocieszyć.
Podjęlimy rozmowę...
To było jak podnoszenie wielkiego ciężaru.
Bawiłem się z nią całymi dniami,
gdy miała ospę wietrzną, odrę...
kiedy Martine była w pracy...
A teraz mnie lekceważy.
Ona myli, że ją porzuciłe.
Może przez to przejdzie.
Mylę, że jedyna rzecz, która powstrzymywał go przed wyjciem...
było to, że Nicolas mógł wstać po kolacji...
/- Halo? - To ja... Remi...
Halo, słyszysz mnie?
Halo, Marion, to ja, Remi! Słyszysz mnie?
Nie jeste sama?
Ale odpowiedz mi! Powiedz mi co. Co się stało?
Nie chcesz ze mną rozmawiać?
To będą dwa tygodnie, chcę wiedzieć jak się masz!
Wszystko w porządku?
Nie jestem draniem, pomimo tego jak to wygląda...
Zrobiłem to, co każdy ojczym by zrobił. Musiałem!
Halo, Marion. Jeste tam jeszcze?
Mam nadzieje, że nie stałem ci się obcym?
Jestem zupełnie sam.
Jeste jedyną osobą, do której mogę dzwonić nocą.
Podoba ci się nowa szkoła?
W porządku...
nie chcesz ze mną rozmawiać. wietnie!
Przynajmniej słuchasz, jak co mówię!
Tęsknię za tobą!
Więc? Nie grasz?
Nie, nie gram.
Mogę spytać dlaczego?
Jestem smutny.
I co z tego? I tak grasz smutną muzykę.
Czasami, co za dużo to za dużo.
Czy zdajesz sobie sprawę, że straciłe dobrą prace?
Tak.
Nawet nie można być nieszczęliwym w spokoju.
Co jest w tych walizkach?
Moje rzeczy.
Jakie rzeczy? Przeprowadzasz się?
Tak.
Przeprowadzam się z powrotem do ciebie.
Proszę.
A twój ojciec?
Zostawiłam mu list... Możemy spodziewać się wizyty.
Cholera.
Jeli cię to denerwuje mogę wyjć.
Wrócę, podrę list, i zapomnimy o tym.
Zwariowała?
Moja kochana.
Remi.
Co mu powiemy?
Musimy być twardzi... walczyć. W porządku?
W porządku.
Zrobi piekło.
Jeste gotowy?
Tak.
- Gdzie jest Marion? - pi.
- Przyprowad ją! - Nie ma mowy!
Dokonała wyboru!
Ubieraj się, idziemy.
Zostaję. To mój dom.
Możesz mnie zawlec, jeli chcesz...
ale nim się zorientujesz, będę tu z powrotem.
Albo możesz mnie zamknąć, to jest jedyny sposób...
inaczej zawszę będę uciekać.
Nie mamy na to wpływu...
nie możemy nic zrobić.
Ma 14 lat... To ona decyduje, nie my.
Zapomnij o tym. W końcu wróci do ciebie, zobaczysz.
Będziesz o nią dbał?
Nie martw się... jak o własną córkę.
Miej oko na to, kto się kręci w jej pobliżu.
Chłopcy zaczną węszyć w okolicy.
Możesz spać spokojnie, będę na straży.
- Więc wygralimy. - Tak.
Dlaczego wróciła?
Ciągle mylałam o tobie.
Co zrobimy?
Postaramy się być szczęliwi.
Wiesz, że straciłem prace?
- Nie. - Cóż, straciłem.
- To nie ma znaczenia. - Tak, ma.
Nie mam pieniędzy, ani nadziei na ich zdobycie.
Poradzimy sobie.
Jak?
Zostanę opiekunką do dzieci. 15 franków za godzinę się przyda.
A ty możesz dawać lekcje gry na pianinie.
- Komu? - Komukolwiek...
Umieć ogłoszenie we wszystkich sklepach.
Zły pomysł?
Nie.
Jak ci się podoba nasza współpraca?
I raz, dwa i raz, dwa i trzy.
Opiekowała się dziećmi, co drugą noc...
zabierała ze sobą podręczniki...
w naszym budynku lub w jednym z sąsiednich.
Zarobiłam 100 franków.
Chod i usiąd.
Co się stało?
Musisz przystopować z tą opieką nad dziećmi.
Dlaczego?
Jest 3 rano, a twój budzik dzwoni o 7.
Nie możesz utrzymywać takiego tempa.
Co więcej...
brak snu wpływa na twoją szkołę.
Przykro mi to mówić, ale twoje oceny szybują szybko w dół.
Czy nie jest tak?
Jest.
O czym mylisz?
O niczym.
Nieszczęliwa?
Nie.
Teraz id do łóżka.
pij dobrze.
pisz 15 minut dłużej. Zrobię niadanie.
Co się stało?
Nic.
Nie jeste piąca?
Jestem.
Więc id do łóżka.
Tak. Idę.
Chod, opowiedz mi o tym.
Powiedz Remi... Co się stało?
To co poważnego?
To zależy...
Od czego?
Od ciebie.
W takim razie jestem pewien, że znajdziemy rozwiązanie...
jeli dasz mi trochę więcej informacji.
Wiesz...
Tak.
Mylałam o tym ostatnio, ale...
Ale co?
Zastanawiałam się, czy...
Czy co?
Czy nie jestem dla ciebie dostatecznie atrakcyjna.
Dla mnie?
Tak.
W jaki sposób?
Fizycznie.
Co sprawia, że tak mylisz?
Nie wiem, mam... pragnienia...
dziwne uczucia...
i mylę o tobie przez cały czas!
Może mnie zwyczajnie lubisz.
Nie mylę stale o ludziach, których zwyczajnie lubię.
Nie potrafię skupić się na lekcjach.
Mylę: "Co robi? Jest sam, czeka na mnie..."
Wciąż patrzę na zegarek. Dlatego moje oceny są złe.
To nie przez opiekę nad dziećmi.
Dostałam z historii jedynkę, przez ciebie.
- Przeze mnie? - Zgadza się.
Nauczycielka mnie spytała.
Nie tylko nie znałam odpowiedzi...
nie słyszałam pytania.
Byłam gdzie indziej... z tobą.
Mylałam o tobie.
Co o tym mylisz?
Mylę, że oszukujesz samą siebie.
Mylę, że jeste dziewczynką, która przeżyła wielki szok...
i to normalne, że czujesz się dziwnie.
Jak każdy, gdyby był na twoim miejscu.
W twoim wieku to normalne, że od czasu do czasu...
podczas lekcji historii nudzisz się i na przykład...
pojawiają ci się dziwne pomysły w głowie.
To się dzieje też na matematyce i angielskim.
Posłuchaj, Marion...
jestemy jak dwoje ludzi, którzy przeszli przez wielką burzę.
Musimy odzyskać siły.
Wkrótce wrócimy na spokojne wody.
- Nie pociągam cię fizycznie? - Nie.
- Nic, a nic? - Nic, a nic.
- Jestem pospolita. - Nie, jeste bardzo ładna.
Jeli nie lubisz mojej grzywki, powiedz to.
Grzywka może zniknąć... Spójrz, nie ma grzywki.
Nie chodzi o twoje włosy.
W taki razie, o co?
O twój wiek.
Nie jestem, aż tak stary, by zadawać się z małymi dziewczynkami.
Nie jestem już małą dziewczynką.
Nie jeste?
Jestem kobietą. Od doć niedawna, ale jestem.
Wiesz? Mylałem dużo o tym, co wydarzyło się wczoraj.
Nie ma absolutnie żadnej wątpliwoci. To jest pociąg fizyczny.
Są oznaki, że się nie mylę.
Jakie oznaki?
Cóż, kiedy jestem blisko ciebie, jak zeszłej nocy...
naprawdę blisko...
moje serce przyspiesza.
Mój oddech staje się szybszy.
Moje gardło wysycha.
To jest jak fala gorąca wewnątrz mnie.
Czuję się całkiem słaba.
- Tak. - To jest straszne.
Naprawdę straszne jest to, że masz 14 lat, a ja prawie 30.
No i co z tego?
Dobra, będę spał w salonie.
Remi.
Jedno pytanie, Remi... tylko jedno pytanie.
Jakie?
Czego dokładnie mi brakuje, bym stała się kobietą?
Marion...
Tak?
Naprawdę mylisz, że ty i ja będziemy się kochać?
Niekoniecznie.
Więc czego chcesz?
Nie wiem.
Mężczyzna i kobieta mają dwie możliwoci:
kochają się lub nie kochają.
Więc jestem kobietą.
Mogę przyznać jeste kobietą... może.
Ale nie mam zamiaru kochać się z tobą.
W każdym razie, nie teraz.
To kiedy?
Skąd mam wiedzieć? Nigdy.
Przypuszczalnie nigdy.
Tylko dlatego, że nagle...
stała się kobietą, to nie znaczy...
że mam się z tobą kochać.
Istnieje wiele kobiet, z którymi się nie kochałem.
Mi się nie pieszy, mamy dużo czasu.
Więc dlaczego jeste naga w moim łóżku?
Po prostu chcę spać przy tobie...
czuć twoje ciało przy swoim...
przytulać się do ciebie.
To wszystko, o czym mylę.
Kładziesz się?
Co jeli stracę kontrolę?
To cię obchodzi?
Nie wiem.
Nie potrafisz zasnąć z małą dziewczynką w ramionach?
Prawdę mówiąc, nie wiem.
To co mówisz, Remi... to są sprawy dotyczące mojego serca.
Pomyl o tym na poważnie.
Musisz mi pomóc... tego rodzaju sprawy są dla mnie całkiem nowe.
jeli czujesz tak, jak ja...
to byłoby okrutne nie powiedzieć mi tego.
Posłuchaj mnie... nawet jeli bym cię pragnął...
chod tak nie jest...
Nigdy nie mógłbym cię dotknąć.
Jeste zbyt młoda...
...zbyt wrażliwa.
I ciągle czuję, jakby kto nas obserwował.
Rozumiesz, co mam na myli?
Co by powiedziała?
Mówię głupstwa w jednym celu.
Chce nam powiedzieć, że robimy głupstwa.
Ale nie możemy ich robić.
Marzymy o wielu rzeczach, których nigdy nie robimy.
Masz głupie pomysły.
Tak jak ja.
Oboje mielimy...
takie same pomysły.
Ale nie zrobimy tego.
Zrozumiała?
Co jeli nie jest to głupie?
Remi.
Nie martw się.
Ty czytasz swoją gazetę, ja czytam Dickensa.
Jeli chcesz zgasić wiatło, to ga.
Chcesz mnie ignorować, to ignoruj.
Chcesz wziąć mnie w ramiona, to we.
Nie pytam o nic, jestem tu... do dyspozycji.
Klasyczna kobieta przedmiot.
Kwadrans i wracasz do swojego pokoju.
Przestań mnie traktować jak dziecko. Ta epoka minęła.
Jestem 14 letnią kobietą w idealnym stanie...
całkiem gotową.
Gdyby był choć trochę ciekawy...
zauważyłby, że mam piersi...
które pomimo niewielkich rozmiarów, reagują na dotyk.
Zauważyłby też inne rzeczy, które mogłyby cię zainteresować.
Remi, to jest konieczne, aby to ty był moim pierwszym mężczyzną.
Czemu?
Po pierwsze: jestem w tobie zakochana.
Po drugie: chcę zrobić to dobrze...
z kim kto wie, jak się kochać.
Jeste ekspertem... Wiem to.
Skąd wiesz?
Słyszałam mamę nocą. Była całkiem wymowna.
Podsłuchiwała?
Nie, nie specjalnie.
Ale ciany są cienkie.
Jej westchnienia były dla mnie kołysanką.
To dlatego tak popiesznie dorosłam... Pocałuj mnie, Remi.
Naprawdę pocałuj.
Nie.
Dlaczego?
Twój kwadrans minął.
Do diabła z tym, chcę nocy...
całej nocy, z całym tobą.
Proszę aby wstała i poszła do swojego pokoju.
Wiem, że chcesz się ze mną kochać. Czemu kłamiesz?
Wyno się.
Jeste draniem. Jestem sama, jeste wszystkim, co mam.
Odtrącasz mnie... to mnie zabija.
Obserwuję cię od jakiego czasu, Marion.
Nigdy nie przebywasz z kolegami...
jeste zawsze sama.
Na zajęciach wydajesz się obarczona problemami.
W stołówce, ledwie dotykasz jedzenia.
Jestemy tu by ci pomóc.
Co cię martwi?
Nie jeste chora?
Nie, nie.
Powiedziałbym, że jest nieco anemiczna, nic więcej.
- Czy była na diecie? - Nie.
Dziewczęta w jej wieku często wyolbrzymiają wszystko...
i zaczynają katastrofalną dietę.
Ona jada normalnie?
Jada...
Je.
Który z was dwóch jest... ojcem?
Ja.
A ja jestem matką.
Bardzo dobrze.
Zaczniemy od uzupełnienia tego niedoboru żelaza.
Idealną rzeczą może być zmiana klimatu.
Nie moglibycie, na przykład... zabierać ją w góry?
- Tak, tak... - To może dokonać cudów.
Więc pojedzie.
Z kim?
Jeli twój ojciec mówi, że jedziesz, to jedziesz... koniec.
Wybieram się do Courchevel, otworzyć nowy klub.
Zainstaluję się tam, a wtedy wylij ją pociągiem.
Bezwzględnie.
To głupie.
Bardzo bym chciała pojechać z tobą sypialnym.
Trzymaj się ciepło i zdrowo, i wracaj w dobrej formie.
Chcę cię o co spytać.
O co?
Tym razem nie możesz odmówić.
Panie Bachelier, moja żona i ja...
szczególnie moja żona, uważamy, że jest pan bardzo miły.
Nigdy nie bylimy wymagającymi włacicielami.
Nawet powiedziałbym, że bylimy bardzo tolerancyjni.
Mam nadzieję, że się zgodzisz... bardzo uprzejmie.
Tego samego wieczora, wyprowadziłem się po cichu.
Nadszedł czas by znowu wesprzeć się na przyjaciołach.
Simone przygotował dla mnie łóżko w pokoju dziecięcym.
Odłóż wódkę, Remi...
Mam powody do picia... poważne powody!
Znamy je!
Wątpię... nie wszystkie!
Halo. Jak się masz?
Tobie też życzę wesołych wiąt. Tak, jest tu.
Masz.
Halo.
To ja. W porządku?
Chciałem cię tylko ucałować w więta.
To... to miło.
A ty? U ciebie w porządku?
Dużo niegu? Dobrze się bawisz?
Ani trochę.
To normalne, że...
beze mnie, to nie to samo, jak ze mną...
Halo.
Remi...
Tak?
Kocham cię.
Ja, też... tęsknię za tobą strasznie.
Nie dokuczaj mi, proszę.
Mówię ci, że cię kocham... i to udowodnię.
Jak?
Zobaczysz.
Mam przeczucie, że Remi pożyczy nasz samochód.
Poszukajmy kawiarni.
Nie powinnimy zamiast tego znaleć pokój hotelowy?
Po co?
Do miłoci.
Żałujesz, że przyjechałe?
Cóż, ten pokój mnie przygnębia.
Czemu? To tylko pokój. Co za różnica?
Drapiesz.
pieszyłem się. Niczego nie wziąłem.
Masz. Możesz kupić maszynkę.
To co najmniej 1000 franków.
Muszę wrócić do mojego hotelu.
Muszę tam być, kiedy ojciec wstanie... na niadanie.
Ma w swoim pokoju choinkę.
Wrócę jak najszybciej.
Większoć popołudnia, gra w pokera z kumplami.
Tak.
Zostanę tu do obiadu.
Tak.
Spróbuj się zdrzemnąć. Wyglądasz na zmęczonego.
Tak... spróbuję.
Do zobaczenia.
Chcesz mnie z grzywką czy bez?
Jak chcesz.
Co mam z nią zrobić...?
Co by pomylała Martine, gdyby nas widziała?
Pomylałaby, że jej córka jest bardzo szczęliwa.
Tak mylisz?
Tak.
Martine...
Posłuchaj Martine, muszę ci powiedzieć.
Włanie kochałem się z Marion.
Starałem się tego uniknąć, ale niestety... znasz mnie.
Nigdy nie byłem odważny.
To nie powinno się zdarzyć...
ale mimo wszystko stało się.
Ale nie musisz się zbytnio denerwować, bo...
byłem dla niej bardzo delikatny.
Bardzo delikatny.
Wydawała się szczęliwa.
Martine,
...czemu nas opuciła?
Martine... co się teraz z nami stanie?
Tutaj.
Czeć.
Wystraszyłe mnie.
Przepraszam.
Czemu patrzysz na mnie w ten sposób? Co się stało?
Co jest? Nie pocałujesz mnie?
Tak.
To wszystko?
Tak.
Idziesz?
Spróbujemy znaleć taksówkę.
To tu. Mamy 6 miesięcy za nim przyjadą buldożery.
Kuchnia, która może także służyć jako salon...
jadalnia, czy łazienka, zależnie od potrzeby.
Schody... spiralne.
Uważaj na stopnie, niektóre schody są gotowe się złamać.
Mój pokój... a raczej miejsce, gdzie będę sypiał.
Podoba się?
Czemu nie? Muszę gdzie mieszkać...
Pokażę ci twój pokój.
Nie potrzebny mi.
I tak ci pokażę.
Innymi słowy, postanowiłe, że mam tu spać.
Tak.
Nigdy nie pomylałe, że może chciałabym spać z tobą?
Tak.
Nie chcesz?
Marion.
Tak?
Posłuchaj mnie i nie przerywaj...
W porządku?
Dlatego, że to co mam powiedzieć... jest trudne do wyrażenia.
Uwierz mi, jestem tak samo jak ty skrępowany.
Słucham.
Po pierwsze powiem, że między nami nie zdarzyło się nic specjalnego...
Tylko pieszczoty.
Niemałe pieszczoty.
Pieszczoty, które trochę wymknęły się spod kontroli.
Nie zrobimy tego więcej.
Dobrze, Remi... Wszystko o co proszę to by zostać z tobą.
Nie będę cię niepokoić, przysięgam.
Ale jak sobie przypominam, to całkiem dobrze nam poszło.
To było Boże Narodzenie.
Kochasz się tylko w więta?
Wiesz co mam na myli.
Wiem też... że pan miał chandrę.
Więc mam czekać aż następny raz...
będziesz miał potrzebę potrzymania kogo w ramionach.
Mam nadzieje, że będę to ja.
To będziesz ty, wiesz to.
Czemu nie teraz?
Ponieważ popełniłem doć głupich błędów w swoim życiu!
Jestem za ciebie odpowiedzialny.
Chciałbym zobaczyć jak żyjesz normalnie.
Jak?
Na przykład, możesz mieć przyjaciół,
zmieniać poglądy! Wychodzić...
umawiać się z chłopcami w swoim wieku.
Chłopcy w moim wieku będą chcieli się obciskiwać.
No to co?
Ponownie przygrywałem do kotleta na fortepianie...
w prawobrzeżnej herbaciarni z wysokimi cenami...
z doskonałym widokiem na starzejące się wiedmy,
podwójne podbródki oraz zwisające brzuchy...
na kremówkowe orgie i wcinanie makaroników...
na pieniądze wpychane do drogich torebek...
piercienie i norki z magazynów mody.
I kontynuowałem rytmiczny gag...
czując się jak prawdziwy drań.
Ale pozwalało mi to napełnić torby w sklepie spożywczym...
biec do domu bez zbyt wielu przeszkód...
i kupić mojej Marion kilka odwiętnych ubrań.
- Czeć. - Czeć.
Chcesz się napić?
Nie, dziękuję.
- To musi być Remi. - Tak, to twarz miłego faceta.
Dla mnie to zawracanie głowy...
Banda lizusów!
Nie mylisz żeby się położyć?
- Czeć. - Czeć.
Nie powiesz dobranoc?
Zadowolona z wieczora?
Musiałam jako zabić czas.
A zabijała przyjemnie?
Zwykła rutyna, po omacku i macanki.
Nie pozwalaj, jeli ci się nie podoba!
Sam mi powiedziałe, abym szukała zastępcy...
Więc szukam.
Znalazła?
Z dobrą muzyką i zamkniętymi oczami, mogę udawać.
Mam nadzieje, że tak komedia nie zaszła za daleko.
Jeste tak zdenerwowany jak prawdziwy ojciec!
Spójrz, dżinsy... widzisz te dżinsy?
Solidnie zapięte na pasek!
Tego paska nigdy nie rozepnę...
Wszystko poniżej pasa to obszar prywatny.
Wyłącznym włacicielem tego obszaru... jeste ty.
Czekamy na twoją wizytę.
To nie będzie dzisiaj!
Nie wyglądasz za dobrze.
Nic dramatycznego.
Przyniosłem ci ogłoszenie...
zamieć je w tradycyjnym miejscu.
Straciłe pracę?
Nie.
Przepraszam za brutalne przerwanie.
To tylko dzieci.
Niemniej... oni nie mają szacunku.
Nie można ich naprawdę winić.
Chciałby ładny plasterek pieczonej jagnięciny?
Nie dziękuję, jeste bardzo uprzejma, ale...
mylę, że lepiej zrobię idąc do domu.
Tak szybko?
Niestety, tak...
Mam jutro wczenie sesję nagraniową.
Więc, odprowadzę cię do drzwi.
Znajdziesz kopertę w kieszeni płaszcza.
Dziękuję pani.
To był skromny występ.
Ach, nie... Osobicie jestem oczarowana.
Uważam, że masz... magiczną rękę.
Już wychodzisz?
Tak.
- Nie zostaniesz? - Nie.
Wolę raczej pójć do domu.
Id i tańcz. Baw się.
Masz liczną pasierbice.
Tak mylisz?
Liczę na ciebie, że nie wrócisz zbyt póno.
Północ?
Na przykład.
Północ nie była możliwa...
pierwsza w nocy bardziej.
Pomylała: Tak czy inaczej, nie może mnie bardziej ukarać niż...
tak jak to zrobił! Co mam do stracenia?
I godziny mijały.
Póniej powtarzałam do siebie...
Mój budzik wkrótce zadzwoni, ale czemu się przejmować pójciem do łóżka?
I kontynuowałam taniec.
Jeste na mnie zły?
Nie.
Zaparzę kawę?
Jeli chcesz.
Co jeli budzik zapomniał dzisiaj zadzwonić?
Wszystko jest możliwe.
Jakie masz dzisiaj lekcje?
Nic ważnego...
Matmę, francuski i angielski.
Muszę ci co powiedzieć, Marion...
Co?
Jestem zmęczony byciem bohaterem.
- Poddajesz się? - Tak.
- Kochasz mnie? - Tak
- Będziesz się kochał? - Tak.
- Bardzo długo? - Tak.
Często?
Stale.
Też będę się z tobą kochać.
Sprawię, że zapomnisz o melancholii...
o wszystkich problemach.
Co się dzieje?
Dzwonek do drzwi.
- Pójć zobaczyć? - Nie.
Nie ruszaj się!
Czeć.
Wróciłem do Paryża, z wiosną w bagażu!
Jest Marion?
Która jest?
Nie wiem... południe.
- Jada w stołówce. - Cholera.
Chciałem jej dać całusa.
Mylałem o tym przez całą drogę.
Wraca około 5.
Problem w tym...
że będę pewnie spał. Wyjechałem o wicie...
zaraz po zamknięciu klubu, więc jestem doć zmęczony.
Przychod, kiedy chcesz.
Więc dobrze.
Czeć.
Powiedz mi...
Nie mógłbym wejć na 5 minut?
Oczywicie.
Zapach pleni.
Tak, to miejsce jest całkiem wilgotne.
Masz co do picia?
Te samą butelkę Pernod.
W porządku.
Dzięki.
- Nie pijesz? - Nie.
Masz racje.
O, to ty!
Nie w stołówce?
W stołówce?
Nie pocałujesz starego ojca?
Tak.
Wyglądasz blado... Nadal czujesz się zmęczona?
Niekiedy.
Zawsze tak biegasz?
Włanie wstałam.
Wstała? picie tu do póna.
Nie jeste w szkole?
Nauczyciel francuskiego jest chory.
Mam nadzieję, że to nic poważnego.
Nie. To zwykłe przeziębienie.
Nauczyciele francuskiego są tacy delikatni.
Może po prostu nie usłyszała budzika.
Nie, nie, naprawdę!
Wy dwoje zaniedbujecie mnie.
- Napisałam trzy listy. - Racja...
Noszę je ze sobą, często je czytam.
Piszesz coraz lepiej.
Robi duże postępy.
A w innych przedmiotach?
W jednych lepiej, w innych gorzej.
Wiesz, co zrobilibymy, gdybymy byli bystrzy?
Nie.
Zamieszkalibymy razem...
cała nasza trójka.
Zjednoczmy siły... Co ty na to?
Nie wiem.
Miałaby dwóch ojców, to byłoby wietne.
Może przestałbym zaglądać do butelki.
Co o tym mylisz?
Czemu nie?
- Przestalibymy walczyć. - Nie.
Mógłby grać na fortepianie u mnie w klubie.
No tak.
Widzę, że jestecie przestraszeni pomysłem.
Cóż, prawie padam ze zmęczenia.
Lepiej już pójdę do domu spać.
Na razie.
- Nie stracimy kontaktu? - Nie, oczywicie, że nie.
Do widzenia tato.
Trzymaj mnie, trzymaj mocno.
Miałem taką dziwną myl.
Jaką?
Nie sypiacie ze sobą?
Jeste chory, czy co?
Za kogo mnie masz?
Przepraszam...
Czasami nie wiem, co mówię.
Rzeczywicie powinienem przestać pić.
Zaczyna to do mnie docierać.
Przepraszam. Przepraszam, kochanie.
Marion.
Boję się.
Czego?
Nie wiem, po prostu się boję.
Mam wrażenie, że co podąża za nami.
Remi! Remi! Remi! Szybko!
Co się stało?
Dziecko jest chore!
- Co za dziecko? - To którym się opiekuję!
Ubieraj się szybko!
- Gdzie są rodzice? - Tylko matka, rozwiedziona.
Jest z przyjaciółmi.
- Numer telefonu? - Nie odpowiada.
Cholera!
Możesz spać spokojnie, to nic poważnego.
Brak oznak zapalenia opon mózgowych.
To tylko grypa... paskudna, ale nie niebezpieczna.
Przepiszę co na obniżenie gorączki.
Trzymaj ją w cieple przez parę dni.
Wyzdrowieje szybko.
Ile jestemy wini?
150 franków.
Co się dzieje?
Nic poważnego. Nathalie jest trochę chora.
Wezwalimy lekarza.
To tylko grypa.
Moje biedne maleństwo, jeste chora?
Apteka jest otwarta w Porte de St-Cloud.
- Dziękuję! Dziękuję bardzo! - Nie ma, za co.
- Dobrej nocy. - Dobrej nocy.
To ty... Co się stało?
Nic. Możesz pożyczyć mi 50 franków? To na lekarstwa.
Mam tylko 15 franków, to nie wystarczy.
Marion jest chora?
Nie, to nie dla niej... Wytłumaczę póniej.
Przepraszam, że włażę w ten sposób...
- Nicolasa nie ma? - Nie.
Gdzie jest?
A prawda, ty nie wiesz.
Wziął nocną robotę przy rozładunku ciężarówek...
w podmiejskim centrum handlowym.
Cholera...
Przychodzę w złym czasie.
Ani trochę... zapomnij o tym.
To nie przybliży, ani nie zepsuje nam luksusowych wakacji.
Teraz cię wykopuję. Potrzebuję snu.
- Simone... - Co jest?
Chcę ci co powiedzieć...
Powiesz innym razem.
Dziękuję bardzo. To bardzo miłe... Jestem zawstydzona.
To nic... Recepta jest w rodku.
Odstawiłem twój samochód na miejsce.
Powiedz ile jestem wina.
Cóż, to żadna fortuna...
Mamusia da ci czopek.
Nie lubię ich.
Musisz być bardzo dzielna.
- Będzie bolało? - Nie, nie.
We głęboki wdech...
już!
A teraz idziesz spać.
Ile ma lat?
Pięć.
Chodzi do szkoły?
Czasami...
Kiedy wydobrzeje... to przez przegrzanie.
Łatwo się zaziębia.
Zasypia.
Biedna Marion... te wszystkie emocje.
Gdzie położyłam torebkę?
- Pamiętasz ile jestem wina od ostatniego razu? - Nie.
Żadne z nas nie ma rozmienić.
- Wydaje mi się, że to było 25 franków. - Może...
O której przyszła dzi wieczorem?
O ósmej.
Jest 12:30...
to 4 i pół godziny razy 15...
4 razy 15 jest 60, plus połowa z 15-tu...
powiedzmy zaokrągląjąc, że to 70, plus 25...
To jest 100 franków.
- Czy nie jest miła? - Tak.
Jak jej na imię?
Charlotte.
- Ładne imię. - Tak.
- Jej córka to Nathalie. - Tak.
- To też ładne imię. - Tak.
Charlotte jest muzykiem?
Tak... czy to nie zabawne?
Czemu?
Nie wiem.
O czym mylisz?
O niczym.
Czujesz jakby co za tobą podążało?
Jak co?
Wizja ojczyma.
Nie, daj spokój! Nie zapeszaj!
Założę się, że jak tylko wrócę jutro...
zapytasz się, jak się ma mała pacjentka.
Oczywicie, że nie, to niedorzeczne!
Nie pomylałbym o tym.
Cóż, jeli zmienisz zdanie...
nie zapomnij zwrócić jej parasola.
Co to ma być Marion, stroisz sobie ze mnie żarty?
Marion... Kochanie...
Aniołku...
Czemu jeste tak nieszczęliwa?
Przyszedłem zobaczyć, co u Nathalie.
A tak, z nią znacznie lepiej.
Gorączka spadła.
Wejd.
Właciwie, chciałem zwrócić ci parasol...
ale go zapomniałem.
Zabawne.
Przepraszam... nie przeszkadzam.
Cóż, tak i nie. Ćwiczyłam, ale to nic ważnego.
Więc cię zostawię.
Przepraszam... byłem tylko przejazdem.
To miłe, że wstąpiłe.
Jestem bardzo wzruszona.
Jeli kiedy będziesz czego potrzebował, nie wahaj się...
Dziękuję.
Dziękuję bardzo. Mylę, że teraz wszystko jest dobrze.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Nie wypijesz filiżanki herbaty?
- Filiżankę herbaty? - Tak.
Kiedy zadzwoniłe, włanie mylałam o przygotowaniu herbaty.
Tak.
Czym się zajmujesz?
Nic ekscytującego.
Ale co?
Chwilowo jestem bez pracy.
Pracowałem w małym sklepie muzycznym.
Miłe miejsce...
specjalizuję się w jazzie.
Ale nie mogłem związać końca z końcem.
Więc oboje siedzimy w muzyce?
Poniekąd...
Grasz na instrumencie?
Niestety, nie. Chciałem, ale nie byłem zbyt utalentowany...
i nikt mnie nie zachęcał.
Interesujesz się jazzem?
Oczywicie... nawet czasami grywam.
- To dobrze. - Tak.
Co na przykład?
Nie wiem, improwizuję... to samo do mnie przychodzi.
A współczesna?
Nie, współczesna nie szczególnie.
Stare melodie...
Marion.
Gdyby wiedziała, jak ja cię kocham.
Co ty widzisz w tej Charlotte?
Nie wiem...
Musiałe co zobaczyć, pijąc całą tą herbatę...
od 3 po południu do 8.
Czułem się bezpieczny.
To jej apartament jest atrakcyjny?
Może...
to i inne rzeczy.
- Pocałowałe ją? - Nie.
Czemu nie?
Nie omieliłem się.
Moja nędzna miłoć...
na pewno jeste nieszczęliwy.
Marion.
Tak.
Powstrzymaj mnie...
Nie pozwól mi odejć.
Czemu?
Bo będę tak nieszczęliwy, gdy cię stracę.
Wiesz. co mylałam ostatnio...
kiedy kochałe się ze mną...
i z kolejnym razem było coraz cudowniej?
Nie.
Zastanawiałam się...
Wkrótce będę miała piętnacie lat,
póniej szesnacie...
a pewnego dnia stanę się akceptowaną młodą kobietą.
Będzie mógł wyjć ze mną i się nie wstydzić.
Mylałam nawet...
Może pewnego dnia dam mu dziecko.
On nie może być ojczymem całe swoje życie...
zawsze wychowywać dzieci innych ludzi.
O tym włanie mylałam.
Chciałam ci powiedzieć...
Że miałam zamiar pójć z tobą na randkę...
w nie tak dalekiej przyszłoci.
Niestety...
niestety...
Och, Remi... nauczyłe mnie tak wiele!
Marion, muszę ci co powiedzieć.
Co?
Zdecydowałem się zrezygnować na dobre z muzyki.
Ponadto...
pozwól mojej smutnej karierze pianisty...
pozostać w sekrecie między mną, a tobą.
Nie chcę, by Charlotte o tym wiedziała.
Pod jednym warunkiem.
Jakim warunkiem?
Zaczynasz nowe życie z nową kobietą... zgoda.
Będę szukać następcy, który zajmie twoje miejsce... zgoda.
Ale zawsze być bez ciebie, odcięta...
z tym sobie nie poradzę.
Od czasu do czasu będę musiała cię zobaczyć...
od czasu do czasu poczuć twoje ramiona wokół siebie.
Powied tylko słowo...
Przyjdę do ciebie zawsze i wszędzie,
gdy będziesz mnie chciała.
Przysięgasz?
Tak, przysięgam.
Więc zniknę.
Nie potrzebujesz mnie by pogratulować solistce.
Powiedz jej, że wpadłam na znajomych w lobby...
i zostałam z nimi.
Co ty tu robisz?
Nie wiem...
Jeste sama?
Tak.
Chcesz co do picia?
Nie miałabym nic przeciwko, ale...
Taksówka czeka na mnie.
Czemu?
Nie miała pieniędzy by zapłacić?
To nie tak...
są w niej moje walizki.
Walizki.
Gdzie się wybierasz?
Nie wiem.
Co to wszystko znaczy?
Wróciła?
Jeli mnie chcesz... to tak.
Kochanie...
- Moja mała dziewczynka... - Tato.
Marion!
Martine!
Charlotte!
Wyleczę cię, zobaczysz...
Wyleczę.